Als Chris niet was begonnen met fietsen, hadden we er nu misschien nog steeds gestaan als een kudde schapen. En dat dan bij het standbeeld van Lei Wolfs en Stuup zijn hond. Hoe toepasselijk! 😆

Een plaatje (aan het einde van dit schrijfsel) zegt meer dan duizend woorden dus vandaag dan ook maar weer eens een plaatje van de route ipv een opsomming van plaatsen en plekken waar we geweest zijn.

In het eerste uur was het haast frisjes te noemen maar hoe verder we kwamen en hoe hoger de zon klom hoe warmer het werd. Maar van een alles verzengende hitte was nooit sprake.

Tussen Waldenrath en Dremmen is de omgeving kaal, verlaten, haast desolaat, akkers zo ver het oog rijkt, geen splinter aan schaduw. De doortocht door Dremmen en Oberbruch was een soort van “moetje” omdat, meen ik begrepen te hebben, het fietspad vanaf Janses-Mattes naar Heinsberg als fiets onwaardig werd bestempeld. Om niet na een 60km weer bij Lei en Stuup te arriveren ging het langs de gevangenis van Heinsberg richting Kempen. Een beetje surrealistische situatie aldaar, rechts een hoge gevangenismuur en links het 100% tegenovergestelde: het Laprello meertje waar je van je vrijheid kunt genieten.

Na 75km waren we weer terug op het vertrekpunt, Lei en Stuup stonden op ons te wachten en luisterden aandachtig naar de verhalen van Hay, Piet, Geert, Chris, Huib, Ton, Henk Sw, Annie, Har vd V en John.